เรื่องมีอยู่ว่าภิกษุ ๒ รูปทะเลาะกัน คือ รูปหนึ่งหาว่าอีกรูปหนึ่งต้องอาบัติแล้วไม่เห็นอาบัติ จึงพาพวกมาประชุมสวดประกาศลงอุกเขปนียกรรมแก่ภิกษุรูปนั้น แต่ละรูปต่างก็มีเพื่อนฝูงมากด้วยกันทั้งสองฝ่าย และต่างก็หาว่าอีกฝ่ายหนึ่งทำไม่ถูก ถึงกับทำให้สงฆ์แตกกันเป็นสองฝ่าย...
ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๓ จำพวกเหล่านี้ มีปรากฏอยู่ในโลก ๓ จำพวกอะไรบ้าง คือ ๑) บุคคลที่น่ารังเกียจ ไม่ควรเสพ...
ภิกษุทั้งหลาย บุคคล ๓ จำพวกเหล่านี้ มีปรากฏอยู่ในโลก ๓ จำพวกอะไรบ้าง คือ ๑) บุคคลที่ไม่ควรเสพ ไม่ควรคบ...
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่อันธกวินทวิหารในแคว้นมคธ ครั้งนั้น ท่านพระอานนท์เข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วนั่ง ณ ที่สมควร ครั้นแล้วพระผู้มีพระภาคได้ตรัสกะท่านพระอานนท์ว่า อานนท์ ภิกษุเหล่าใด...
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ภูเขาคิชฌกูฏ เขตพระนครราชคฤห์ ก็โดยสมัยนั้น ท่านพระสารีบุตรจงกรมอยู่ด้วยกันกับภิกษุหลายรูป ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค ท่านพระมหาโมคคัลลานะก็จงกรมอยู่ด้วยกันกับภิกษุหลายรูป ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค ท่านพระมหา กัสสปะก็จงกรมอยู่ด้วยกันกับภิกษุหลายรูป ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค ท่านพระอนุรุทธก็จงกรมอยู่ด้วยกันกับภิกษุหลายรูป ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค ท่านพระปุณณมันตานีบุตรก็จงกรมอยู่ด้วยกันกับภิกษุหลายรูป...
ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจะอนุเคราะห์ใคร และใครถือว่าเธอเป็นผู้ที่เขาควรเชื่อฟัง เขาจะเป็นมิตรก็ตาม อำมาตย์ก็ตาม ญาติหรือสาโลหิตก็ตาม เธอทั้งหลายพึงยังชนเหล่านั้น ให้สมาทาน ให้ตั้งมั่น...
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่ปราสาทของอุบาสิกาวิสาขา มิคารมารดา ในพระวิหารบุพพาราม เขตพระนครสาวัตถี ครั้งนั้น พราหมณ์คณกะโมคคัลลานะเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคยังที่ประทับ แล้วได้ทักทายปราศรัยกับพระผู้มีพระภาค ครั้นผ่านคำทักทายปราศรัยพอให้ระลึกถึงกันไปแล้ว จึงนั่งในที่สมควร...
สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ที่พราหมณคามชื่อโกศล ในแคว้นโกศล ณ ที่นั้น พระผู้มีพระภาคตรัสเรียกภิกษุทั้งหลาย … แล้วได้ตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเหล่าใด เป็นผู้ใหม่...
ภิกษุทั้งหลาย เหตุที่ให้สิกขาถอยกำลัง ๕ ประการเหล่านี้ ๕ ประการอะไรบ้าง คือ ๑) การฆ่าสัตว์มีชีวิต (ปาณาติบาต) ๒) การถือเอาสิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้...
ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีแล้ว เหยี่ยวตัวหนึ่งได้โฉบลงมาจับนกมูลไถอย่างรวดเร็ว ครั้งนั้น นกมูลไถที่กำลังถูกเหยี่ยวพาไป ได้คร่ำครวญอย่างนี้ว่า เราเป็นคนอับโชค มีบุญน้อย จึงเที่ยวไปในวิสัยอื่นซึ่งมิใช่วิสัยควรเที่ยวไป...
